Światowy Dzień Zapobiegania Utonięciom, Dzień Bezpiecznego Kierowcy

Mój ćwiczeniowy tryb podupadł nieoczekiwanie. Trenerka od gimnastyki, nordic i siłowni jest na zwolnieniu. Oby nie dłużej niż te dwa tygodnie, o których poinformowano. W dodatku dziki już tak mocno weszły w miasto, że są w nim całodobowo. Wyraźnie widać, że tereny spacerowe dotychczas, istotnie opustoszały z dzieci i psów z opiekunami. Sama je spotkałam kilka razy. I nie ważne czy to piąta rano, jedenasta czy piętnasta, czy lampa na niebie praży, że nie do wytrzymania. Są i już. Cóż, pies traci na spacerach, ja też. Rozglądanie się wokół głowy i nasłuchiwanie, nieustanna czujność. Męczy, daje nieprzerwane niepokojące odczucia. Nic przyjemnego. Bardzo, bardzo szkoda. Na razie wybrałam sobie nowe miejsce rekreacyjne. 2 km od domu, to by było razem 4 km biegu, na miejscu jest siłownia uotdorowa, pusto. Raczej tam się będę wybierała. Chociaż gorzej mi bo bardziej miastem muszę tam dotrzeć, takim z ruchem drogowym. Na dziki pewnego sposobu nie ma a i czas ewentualnej reakcji - nie ćwiczony - budzi moje wątpliwości uchronienia się przed leśnymi świnkami. No ale przynajmniej tam dzicy nie docierają, póki co a i po drodze więcej miejsc, gdzie można uciec/przeczekać.

Pod skórą, intuicyjnie i na podstawie pewnych niemal niewidzialnych symptomów wyczuwam, że Niemąż będzie nakłaniał dzieci do zamieszkania z nim na stałe. Z samym syndromem opuszczonego gniazda nie mam problemu. Jednak w tej konstelacji z góry wiadomo, że odbędzie się to (jeśli odbędzie) w sposób chory a jego wirtuozja znęcania się nade mną w białych rękawiczkach i  upokorzenia będzie miała swą kolejną kwitnącą odsłonę. Co odchoruję psychicznie i nerwowo. Na razie jeszcze czas, spodziewam się późniejszej jesieni. Na początku miesiąca próbował namówić mnie do opłacania córce za studia. Mój udział, 50% wyniósłby niecałe 15 tysięcy za semestr. Kilka tysięcy podręczniki. Utrzymanie córki z mieście kolejne tysiące. Do tego syn, studia zaoczne, pod ochronką taty w przyzwoleniu na niechęć do pójścia do pracy, które jest mi cholernie trudno pokonać. Ciąży mi to wszystko k u r e w s k o.

Rynek pracy nadal nie zwraca na mnie uwagi. Zwieram więc szyki do imania się innych sposobów podejścia do niego. Jednocześnie uczę się do działalności samodzielnej. Z wiarą w siebie bardzo różnie, no bo ją też coś musi napędzać a mi czasem brak wiatru.

Nie chudnę. Nie wiem dlaczego. Nie śpię, wiem dlaczego (powody tam ↑).

Trochę czuję tak, jakby mi się wszystko rozpadało w rękach.

A nad tym wszystkim groteskowo: planowanie jesiennej dwutygodniowej objazdówki Włoch. Kamper wynajęty. Trasa w opracowaniu.

Czuję się w swoim aktualnym życiu dość irracjonalnie. Nie odpowiada mi to. Bo jest niepewnie, bo niska sprawczość, bo trudno cokolwiek przewidzieć, bo trudno utrzymać poziom psychiczny zadowalający a jeszcze trudniej wynieść go jako koło zamachowe.