Międzynarodowy Dzień Matki Ziemi, Dzień Fasolkowych Cukierków Jelly Bean

 Od 5 lutego, kiedy tu ostatnio pisałam... Wiele i nic.

Wraz z marcem stałam się bezrobotna. W poszukiwaniach dostałam ostro po nosie. Musiałam przełknąć kilka bardzo niesmacznych żab. Wyciągnęłam wnioski. I już tak tego nie przeżywam. Nie zmienia to mojej sytuacji ale zapobiega wyrywaniu się w nocy ze snu w panice jakbym nie miała grosza przy duszy i jutro na chleb.

Przedstawiam moją bieżnię, przyrząd sensoryczny i terapeutę w jednym ciałku:

Piesek za mną chodził już bardzo silnie od co najmniej trzech lat ale ciągle nie miałam odwagi. Jest z nami nieco ponad dwa miesiące. Odczuwam bardzo dużą regulację swoich uczuć. Wychodzę z domu. Odeszły natrętne myśli paraliżujące. Jaśniej mi po prostu. Jest do nas idealnie dopasowany. Może również dlatego, że nie adoptowałam go chodząc po schronisku i wybierając palcem "ten". Usiadłam w biurze z zarządzającą przybytkiem, opowiedziałam o rodzinie, warunkach, trybie życia, sposobie odpoczywania, aktywności oraz formie wyjazdów. I tak dobrała stworzonko. Wycelowała w sam raz. Jego historia nie jest znana. Został po prostu odłowiony z błąkania się, jednak najprawdopodobniejsza wersja to wywiezienie go daleko od domu na wieś, żeby się do jakiegoś gospodarstwa "przykleił" a do domu nie umiał wrócić. Nie był sam, był z drugim psem. Mieszkańcy wsi zadzwonili, że są nowe psy nieznane nikomu. I tak trafił pod opiekę instytucjonalną w listopadzie ubiegłego roku. W schronisku był dokładnie dwa miesiące, czyli akurat czas kwarantanny, sterylizacji, szczepień, czipowania, obserwacji charakteru. Od początku umiał mieszkać w mieszkaniu. Jest ciekawski i dość odważny ale do nas bardzo uległy i ufny. Od pierwszego dnia można z nim było wszystko zrobić. Umyć, podnosić, grzebać w misce. Nie ma na nic uczuleń ani stwierdzonych dawnych urazów, które by się odzywały. Liczę na to, że jako przedstawiciel rasy "cztery powiaty" będzie się długo cieszył zdrowiem i kondycją. Kochany taki jest, że można go zjeść. Ma około 2-3 lat.

Nie umiem wystartować z bieganiem. Nie wiem dlaczego. Tak to lubiłam zawsze. Las pod nosem. Towarzysz do latania czeka na kanapie, pas biodrowy ze smyczą w szufladzie. Niemal każdego dnia eksplorujemy nowe leśne dukty oraz ścieżki. A ja nic. Tylko chodzę. Dojrzewam ale powinnam się kopnąć w zad.

Waga się utrzymuje stała, niemniej wyższa niż byłaby mi wygodna i wskazana. Mięśnie nie pracują tyle ile powinny. Koniecznym jest nie przej&bać sezonu. Jak jest brzydka pogoda (wymówka) to w domu też mam wiele możliwości.

Jedzenie raczej trzymam. Rada Milly o fotografowaniu o dziwo u mnie też się sprawdza.

O dziwo, bo myślałam, że nie będzie na mnie działać. Kanapki może nie budzą myśli "ojej, jak fajnie, zdrowo" 😊 , ale... chleb jest żytni lub orkiszowy, pieczony przez pewnego strażaka w domu, jajka od kur biegających po podwórku, kiełbasa produkowana chałupniczo a szczypiorek wyhodowałam na parapecie. Duszonych szparagów, pomidora i ryby nie trzeba nikomu przedstawiać. Ze słodyczy jem wypieki domowe, dość odcukrzone oraz gorzką czekoladę. Zmniejszyłam ilość kawy. Piję w południe kakao (mleko dojone 6 km ode mnie i dostarczane do mnie na rowerze świeżutkie) i do niego zjadam właśnie gorzką czekoladę i orzechy. Jest tego niewiele a deser jest mi cholernie potrzebny. Po prostu poczucie mania deseru. Na razie stosuję to tak. Chyba nie najgorzej.

Korzystając z przerwy w zatrudnieniu, nadganiam prewencję zdrowotną. Usunęłam już cztery znamiona. Zrobiłam usg tarczycy i jestem w kolejce do endokrynologa. Zrobiłam ginekologa z usg oraz płynną cytologią. Mam termin mammografii. Zrobiłam badania z programu dostępnego poprzez aplikację pacjenta i z jej wyników dostałam skierowanie na badanie żelaza. Pierwszy raz w życiu jest go za mało (jestem wieloletnim krwiodawcą). A w ślad za tym skierowanie na gastroskopię i kolonoskopię. Tych dwóch jeszcze nie mam i nie mam terminów.

Czytam historię rodu Wedlów oraz pozycję o życiu w średniowiecznym mieście (moja ulubiona epoka). 

Całuję Was tam, gdzie lubicie najbardziej.